رو سر شکوفه های صورتی درخت بی برگ زردالو داره برف میباره. در رو باز میکنم که حیاط سردی ملایم و برف های ریزش رو بریزه توی خونه. خونه هم بوی کیک خوشبوش رو تقدیم حیاط میکنه. بلاتکلیفی زمستون و بهار قشنگه.

*اینکه میگم سردی ملایم، منظورم یه سرمای سوسولی نیستا. یه سرماست که برای من که عادت دارم به نفوذ کردن سرمای خشک و سوزناک اینجا تا مغز استخون توو زمستون، عیدانه به نظر میاد. یه سرمای ملایم که نوک بینیمو مث همیشه سرخ میکنه و خودمو هوشیار. عصر آرومیه.