توی این نقطه از زندگی حس میکنم یکم به معنویات احتیاج دارم!
منی ک مطلقا چیزی ندارم جز یه اسم از خدای خودم. (ینی حتی همونم ندارما، فقط یه اسم)
معنویاتی سازگار با روحیات خودم رو میخوام البته!
مث این که بخوام یه مداد بردارم و ادامه راهو بکشم تا بتونم حرکت کنم.
یا باید جرعت اینو داشت ک خط رو همونجا برید و تمومش کرد یا جرعت اینو داشت ک ادامه راهو رفت.
فعلا ترجیح میدم چند قدم دیگه برم.
بله.
اینطوری میشه ک مجبور میشم از مدرسه زنگ بزنم بیان دنبالم و بعد برم دکتر، و امپول تقویتی و سرم بنویسه.
از این همه ضعف خسته شدم. بدم میاد. میدونید؟
اهم اهم،
دوست عزیز ک کامنت خصوصی گذاشتی لطفا اول بیا آدرس وبت رو بذار بحرفیم عزیزجان
نمیدونم فردا آزمون برم یا نه. حالم چندان خوش نیست از صب بیحال و گیجم، رنگم پریده و حالت تهوع و لرز شدیدی دارم.
مامان میگه نمیخواد بری. به قضیه عمل فروردین ک ربطی به موضوع نداره اشاره میکنه و میگه وقتی حال ناخوشتو به زبون میاری معلومه ک حالت خیلی بد شده ک مجبور شدی بگی. بده ک اینطوری ای.
+هنوزم وقتی اون لبخند پت و پهنم بعد به هوش اومدنم رو ک مثلا خواسته بودم اطمینان بدم ک حالم خوبه و چشمای گرد شده بابا رو ک توش "تو چرا اینقدر ذوق زده ای" رو میتونستی بخونی یادم میاد خندم میگیره:)))
"ما را به سخت جانی خود این گمان نبود"
یه چیزی این وسط هست ک آزار دهندست.
کاش بفهمم چیه.
+به قول اون بنده خدا (با اندکی تغییر) ناراحتی های شدید من همیشه خودشونو به شکل سرگیجه ها و سردرد های عصبی و پریودهای وحشتناک نشون میدن.
+ بابا رفته آبادان. دیروز پرواز داشت. دیگه اسم هواپیما و پرواز و هرچی ک میاد به آدم استرس وارد میشه!
به سلامت برگرده..
+فردا آزمون دارم. همه درس های اختصاصی مون عقب تر از بودجه بندیه. ریاضی یک فصل کامل حتی! رفتن یا نرفتنم فرقی نداره:/
اینکه نتونی سیاهیای ذهنتو بنویسی..خالیش کنی، درست مث وقتیه ک توانایی گریستن رو از دست داده باشی.
همونقدر عذاب آور.
همونطور ک از اول ابتدایی صد بار برام تکرار کردن ولی من هنوزم نفهمیدم از بین اونی ک توو بیابونه و اونی ک به معنی پست و فرومایست کدوم "خار" و کدوم "خوار"ه، اسم های یوتیوب و توییتر رو هم جابه جا میگم:///
در همین حد ضایع.
میخوام بیام بنویسم ولی هی ب خودم میگم خب واسه چی؟ چه فرقی داره..
اس ام اسای دیشب همش هست میتونم هرموقع خاستم اونارو بخونم!
گفتم اونی ک توو خواب دیدی ملینا بده بوده:)
میگف مگه ملینا بده هم داریم؟
گفتم داریم به تو نشونش ندادم هیچوقت.
گفتم از من فرشته نساز توو ذهنت. اینا همه میگن من بدم، تو هم باور کن.
+درست توو همین لحظه ک میگم اسمسا میمونه میتونم هرموقع خاستم ببینمشون، میرم و میبینم همشون بجز حرفای دیشب حذف شدن://// چرا؟ :/
به زودی یه ورژن جدید از من دیده میشه.
یا از اینی ک هستم هم داغون تر میشم و کارم به دکتره مامان میکشه
یا بهتر از همیشه میشم و همه چیزایی ک الان خرابه درست میشه.
در زمستان سکوتم بارها...
با نگاه سردتان لرزیده ام
وزن احساس شما را بارها...
با ترازوی خودم سنجیده ام
من شما را بارها و بارها...
لا به لای هر دعا بخشیده ام
"من به هر ساز شما رقصیده ام."
[ شعر از نمیدونم کی]
این دختره هست، بت وومن؟
آره همون. دیگه هیچی نمیگم:))
خنک آن قمار بازی ک بباخت آنچه بودش
بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر
+حرف دیگری ندارم:)
این حیوونای بی گناه و بیچاره رو میبینم دلم ریش ریش میشه، طفلکیا:(
یه پستی دیدم یه خانومی یه کانگرویی رو نجات داده بود کانگروهه سفت بغلش کرده بود ازش جدا نمیشد:(( کوآلاهای کوچیک هم ک بمانند:(
چطور دلمون میاد این بلا ها رو سر این بیچاره ها بیاریم..
مامان بلخره بعد این همه مدت حاضر شد بره دکتر..
روانپزشک. (بهتره از اصطلاح دکتر اعصاب و روان استفاده کنم.)
بهش گفته هم افسردگی هم اضطراب داره.
همین. چیزی بهم نمیگه. چند بار هم ک پرسیدم پیچوند منو..
دلم میخواست یه جایی میرفتم ک بتونم بلند داد بزنم سلام بر صلح چاووشی رو.
نفرین به جنگ. نفرین به ظلم
دنیا ک دنیا نیست زندونه
سلام به صلح. سلام به عشق
بی عشق از دنیا چی میمونه؟
روزی ده بار صب ظهر شب برای خودم باید بنویسم: رها کن.
دلم میخواد چند وقتی رو بشینم و فقط نگاه کنم..
یا شاید هم اصلا چشامو ببندم و جایی رو نگاه نکنم..
نمیدونم.
فقط میدونم نیاز دارم خودمو بیشتر ببینم.
باید بفهمم چمه. و چرا اینقد ناامید؟
یک ماه پیش ک نوشته هامو واسه خانوم م. خوندم میگفت قلم بسیار شیوایی داری خانوم. غم توی نوشته هات کاملا لمس شدنیه.
بعد رو کرد به باقی بچه ها و گفت ولی چرا اینقدر نوشته های همتون غمگین و ناامیده؟ بهترین جواب رو ع. داد گف شاید چون مجبور شدیم زود بزرگ شیم.
+ولی من نمیذارم همینطوری بمونم. اگ کاری واسه بقیه نتونم بکنم واسه خودم ک میتونم. درستش میکنم.
+شاید همچنان اینجا بنویسم.
خودش هنوز کوچیکه نمیفهمه چطوری جونم براش میره :)
ولی خدایا مرسی ک یازده ساله یه فرشته رومخ و وحشی اما مهربون و بانمکو بهم دادی^^
تولدت مبارک داداش کوچولو.
و به قول خودش اینکه دوس داشته بشی همونقدر ک دوس داری، حس خوبیه:)
دیشب هم اونجا برام نوشته بود.
نوشته بود هیشکی مث تو منو نمیفهمه.
تموم تنم میلرزید از گریه های شدید.
بعد کاریو کردم ک نمیدونم چرا. ک نباید.
چن دیقه بعد بازهم کاریو کردم ک دلیلی ندارم براش.
زنگ زدم بهش.
گفتم برام حرف بزن.
و مث خیلی قدیما، با مسخره بازیاش خندوند حواسمو پرت کرد،
آرومم کرد.
سکوتی ک هعی میومد بینمون باعث میشد بیشتر بودنشو حس کنم. درست کنار خودم.
گفت دوباره بشو همون دختر قوی ای ک همیشه پشت من بود.
بعدن برام نوشت هروقت حس کردی خوب نیستی.. زنگ بزن..من هستم..قول میدم.
از این همه دوست داشتنی
که از پسِ ماندنت بر نمی آیند
عجیب خسته ام...!
#اسماعیل_دلبری
با خانوم ق. صحبت کردم امروز،و ایشالا ک باهام راه میاد دیگه:| لامصب ضریبش شیشه!! چرا اینقدر همیشه خونسردم من!
از نهایت بیشعوری این دو عزیز نمیدونم چی بگم واقعا.
فقط بدونید با کارایی ک دارن با من میکنن یا نهایت حماقتشون رو میخوان به رخ بکشن یا نهایت بیشعوری و زرنگی شونو! ://
واقعا نمیدونم دیگه چی باید بگم بهشون:/
پای اون کاکتوس هر روز آب میریزی و اینجا منم ک خشک دو قطره از اون دستاتم.
از [خودمون]
آفرین آفرین با همین فرمون پیش برو ببینیم تهش به چی میرسی. خب؟!
+[با خود زمزمه میکرد.]
+بی اراده ترین انسان این دنیا کیه؟ آفرین.من.
بعد از دو جلسه حرف زدن مون در نهایت چیزی رو در وصف من گفتن ک حالا از کنار آینه هم ک رد میشم و چشمم به خودم میخوره دلم میخواد کله ام رو بکنم، هم از روی خجالت هم عصبانیت. البته خندم هم میگیره:)
تعریف شون دقیقا برعکس توصیفات بقیه بود. و همون لحظه حس کردم چقدر منفور به نظر میام از این لحاظ.
آره خلاصه نمیگم براتون دیگه:) ناامید میشید ازم.
