بهم میگه،

یه وقتا حس میکنم ما یه نفر نیستیم..سه نفریم..یکی من..یکی تو..یکی ما.. این ما همیشه حالش خوبه..چون *ما*عه اما نه من خوبم و نه تو..

یکم بعد میگم،
هیچ طوری نمیشه بریم تو این ”ما” انگار.

میگه،
بعضی وقتا میریم..ناخوداگاه..مثلن وقتایی ک چرتو پرت میگیم و به عنمونم میخندیم..یا وقتایی ک میگی "دوست دارم"

میگم
دوست دارم.

 

+غمگینه.

این که تو نمیتونی اون بخش از منو که طور دیگه‌ای دوست داره بپذیری، غمگین‌تر.

چرا بعد دو سال یا بیشتر، هنوز خیلی وقت‌ها متاسفم بابت اینکه اینطوریه؟